تبلیغات
مفرد مذکر غائب(عجل الله تعالی فرجه)

مفرد مذکر غائب(عجل الله تعالی فرجه)
او ضمیر مفرد غایب نیست او همه دنیای من است. . .

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند بخشنده مهربان

اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَهِ بنِ الحَسَن

خدایا، ولىّ‏ ات حضرت حجّه بن الحسن

صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِی

که درودهاى تو بر او و بر پدرانش باد

هَذِهِ السَّاعَهِ وَ فِی کُلِّ سَاعَهٍ

در این لحظه و در تمام لحظات

وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ

سرپرست و نگاهدار و راهبر و یارى گر

دَلِیلًا وَ عَیْناًحَتَّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ

و راهنما و دیدبان باش، تا او را به صورتى

طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِیهَا طَوِیلا"

که خوشایند اوست ساکن زمین گردانیده،

و مدّت زمان طولانى در آن بهره‏مند سازى.

اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


[ دوشنبه 21 آذر 1390 ] [ 11:23 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یا مهدی* ]

...بسم رب المهدی...

 

 

یا ایها الذین آمنوا لا تدخلوا بیوت النبی إلا أن یُؤذَنَ لکم ...

مادر !

همه می دانند که تو اجازه ندادی...

----------------------------------------------------------------------

روم/41

ظهر الفساد فی البرّ و البحر بما کسبت أیدی الناس

دنیا را به فساد کشید

با همان دستی که ...

و امروز صدای آن سیلی گوش زمین را کر کرده است .

----------------------------------------

 

لا یكلف الله نفسا الا وسعها

مادر!

سینه ی تو چه وسعتی داشت !

وگرنه

آتش بسیار گدازنده تر از آن بود که ...

و ضربه

بسیار شکننده تر از آن که ...

---------------------------------------------

یا ایها الرسول بلغ ما انزل الیک من ربک ... والله یعصمک من الناس

 

ای رسول من

تو علی علیه السلام را به ولایت و وصایت معرفی کن

ما تو را از فتنه های مردم محافظت می کنیم

بازوی فاطمه هست

نمی گذاریم به تو و رسالتت ضربه ای برسانند

سینه ی دخترت همه ی این ضربه ها را خواهد گرفت ...

---------------------------------------------------

تمشی علی استحیا...

 

حالا فکر کن یک دستش را هم به دیوار گرفته باشد...

---------------------------------------------

تمشی علی استحیا...

 

حالا فکر کن کوچه هم باریک باشد...

------------------------------------------------

حجر/97

 

ولقد نعلم انك یضیق صدرك بما یقولون...

فقط خدا می داند که سینه ی تو از کدام یک بیشتر به تنگ آمد

از نشستن او روی سینه ات

یا بردن نام مادرت با زبان کثیفش...

---------------------------------------------

مریم/۲۱،۲۲

 

فاجاء ها المخاض الی حذع النخلة...فنداها من تحتها الا تحزنی

اما این بار

در شعله ور بود

و او از شدت درد حمل

پناهی جز دیوار نداشت...

SAEGHE

منبع:harfaye-delam.persianblog.ir

اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


[ دوشنبه 14 فروردین 1391 ] [ 11:53 ق.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

....بسم رب المهدی...

saeghe

وقتی گدای فاطمه بودن برای ماست
احساس میکنیم که دو عالم گدای ماست
با گریه بهر فاطمه آدم عزیز است
این گریه خانه نیست که دولت سرای ماست
اینجا به ما حسین حسین وحی میشود
پیغمبریم و مجلس زهرا حرای ماست
سلمان شدن نتیجه همسایگی اوست
زهرا برای سیر کمال ولای ماست
تنها وسیله ای که نخش هم شفاعت است
چادر نماز مادر ارباب های ماست
باران به خاطر نوه ی فضه میرسد
ما خادمیم و ابر کرم در دعای ماست
فرموده اند داخل آتش نمیشویم
فردا اگر شفاعت زهرا برای ماست

شاعر: علی اکبر لطیفیان

اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


[ چهارشنبه 9 فروردین 1391 ] [ 12:28 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

...بسم رب المهدی...

مولای نازنینم مهدی فاطمه : سالهاست چشم انتظار طلوع خورشید زیبای چشمان توام. سالهاست که چشمان منتظرم منتظر دیدار منتظر است و سالهاست که به دل بیقرارم وعده آمدن قرار جان میدهم .

بگشا بند قبا ای مه خورشید کلاه

تا چو زلفت سر سودا زده دریا فکنم

جرعه جام برین تخت روان افشانم

غلغل چنگ در این گنبد مینا فکنم

آرام جانم یوسفم :میترسم روی تو دلدار ندیده جان دهم . میترسم ای بهار دلم بوی حسن یوسف در باغچه نپیچده  پاییزش فرا رسد و خدانکند که سیاهی شب یلدای فراغ دیدار ماه رویت را ای نازنین دلبر به زمستان سرد جدایی از تو کشاند . بیا که من بی تو دیگر بهار متولد نخواهم شد . بیا ای تبلور آب و آیینه و ای زلال ترین . . .

ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار

ببر اندوه دل و مژده دلدار بیار

کام جان تلخ شد از صبر که کردم بی دوست

عشوه ای زان لب شیرین شکر یار بیار

حبیب دلم : تاچند هرصبح و شب برای آمدنت فال حافظ بگیرم و تاچند حافظ تکرار کند « یوسف گم گشته باز آید به کنعان غم مخور » . تابه کی منتظر سامان سر شوریده و گلستان کلبه احزانم باشم . و باز چقدر حافظ تکرار کند که  « دائما یکسان نباشد حال دوران غم مخور » و به دلداریم باز بگوید « هیچ راهی نیست کانرا نیست پایان غم مخور » . مگر حافظ نمیدانست که چرا یوسف به کنعان باز نگشت ؟؟؟!!! . . . اما باز هم آمدنت را فال خواهم زد  . . .

مژده وصل تو کو کز سر و جان برخیزم

طایر قدسم و از دام جهان  برخیزم

بولای تو که گر بنده خویشم خوانی

از سر خواجگی کون و مکان برخیزم

یا رب از ابر هدایت برسان بارانی

پیشتر زانکه چو گردی زمیان برخیزم

روز مرگم نفسی مهلت دیدار بده

تا چو حافظ ز سر جان و جهان برخیزم

saeghe

اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


[ دوشنبه 7 فروردین 1391 ] [ 01:15 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

...بسم رب المهدی...

 السلام علیک یا ربیع الأنام و نضره الأیام

سلام بر تو ای بهار خلایق و خرمی روزگار!


مولایم ما را ببخش که یک عمر چه کودکانه نشستیم و انتظار کشیدیم تا صدای شلیک یک توپ ، نوید آمدن بهار را سردهد.

ای صد افسوس که تو بهار بودی ومن بی تو هر فروردینم دی  بود و نمی دانستم.

صادق (ع) آل محمد(ص) فرموند: که  نوروز و  اول بهار روزی است که ما توقع فرج حضرت مهدی (عج) را داریم.

 saeghe


کودک که بودم پدرم جمعه ها صبح درب خانه را آب و جارو می کرد تا  اگر مولا از آن حوالی عبور کند ...

و نو روز هر باره این حس را در من زنده می کند

مردمی را می بینم که سراسر شوق و شورند ، خانه تکانی می کنند و لباس های نو برتن...

اما برای چه ؟ برای که ؟

اینان منتظرند تا  بهار شود ؟

سالهاست می اندیشم که هنگام بهار مگر چه می شود که اینگونه به هم می ریزیم ، مهربان می شویم، به سراغ هم می رویم و از همه مهمتر منتظر می شویم...

انتظار ...

سالهاست به لحظات سال تحویل و یک دقیقه ای که قبل از حلول سال نو همه ساکتند و نفس ها را در سینه حبس می کنند می اندیشم!

و هر ساله هیچ اتفاقی نمی افتند!!!

کجایی ای  ربیع الأنام و نضره الأیام

نمی دانم ،  شاید از گذشته به ایرانیان اینگونه آموختند تا رزمایش ظهور برگزار کنند ...

وصد افسوس که ره گم کردیم و انتظار خورشید را کشیدیم و حال آنکه تو خود خورشید بودی و ما ندانستیم.

ای کاش دقایقی تمام نفس ها برای تو حبس می شد و همه با هم زمزمه می کردند دعای عهد و ندبه و فرج را ...

و ای کاش هفت سین مان را در جمکران می گستردیم

و در آن به جای سفره ، "سجاده ای" می انداختیم به گستردگی زمین...

و"ستاره ای" از آسمان به زیر می کشیدیم به یاد تو...

و "ساعتی" برای شمار ثانیه هایی که بی تو گذشت

و "سدر" را به یاد سدره المنتهی مصطفی  (ص) بر سجاده می ریختیم!

و "سیصد و سیزده سرباز" و "سلاحی" به نشان پایبندی بر سوگندی که با تو بسته ایم تا خونی که در رگهایمان است  نذر تو باشد که چه نیکو در عهد آموختیم بسراییم " شاهِراً‌ سَیْفی ،  مُجَرِّداً قَناتی، مُلَبِّیاً دَعْوَةَ الدّاعی فِی الْحاضِرِ وَ الْبادی " و با شمیشر آخته  ، و نیزه برهنه ،  پاسخ ‌گویان به نداى آن خواننده بزرگ در شهر و بادیه ایم.
و سین ششم سجاده مان  را از خدا می خواهیم تا "سرمه" کشد چشمانمان را به وصال دیدارش... و شنوا سازد شنوایی مان را به نوای انا المهدی...

اَللّـهُمَّ اَرِنیِ الطَّلْعَةَ الرَّشیدَةَ ، وَ الْغُرَّةَ الْحَمیدَةَ وَ اكْحُلْ ناظِری بِنَظْرَة منِّی اِلَیْهِ

و سین هفتم را نیز من بر این سجاده می نشانم " سلام علی آل یاسین".


به امید ظهور مولی و سرورمان حضرت حجه ابن الحسن العسکری (عج) که صد البته نزدیک است.

منبع:antisemitism.blogfa.com    استاد رائفی پور

اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


[ یکشنبه 28 اسفند 1390 ] [ 02:07 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

...بسم رب المهدی...

موعود من، ای آخرین پیغام سبز، ای صادق ترین صبح! گیاهان باغ، سبزینگی خود را مدیون طراوت تو هستند. مرغان آسمان، پرواز را از نگاه تو آموخته اند. ای پاک تر از نسیم! با تو گل ها می خندند، بی تو هر گلی زخمی است. با تو، باران، پیامبر طراوت و زندگی و بی تو تنها هق هق آسمان است. جنگل از بوی تو سبز است و رود با سرود تو جاری. ای آخرین معجزه آسمان! نقاش صبا، چمن ها آراست. بس بانگ مرغ و بوی گل برخاست، اما هنوز نوبت انتظار است و قیامت غیبت. کدامین روز، عید ظهور توست و کدامین بهار با حضور تو سبز است؟

مه من، عید شد مبارک باد عیدی عاشقان چه خواهی داد؟
عیدی و عید ما مه رخ توست

عید ما بی رخ تو عید مباد

saeghe

اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


[ یکشنبه 28 اسفند 1390 ] [ 12:46 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

...بسم رب المهدی...

اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


[ سه شنبه 23 اسفند 1390 ] [ 01:16 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

...بسم رب المهدی...

saeghe

ای سبزترین آیه هستی
ای روشن ترین آرزوی زمین
ای زیباترین ترانه زمانه

بیا ...
بیا که با آمدنت زمین رنگ غزلهای آسمانی می گیرد
و این مثنوی هزار و چندین ساله برای همیشه تاریخ تمام می شود
بیا که روزگار به تنگ آمده و لحظه ها شکننده تر از شیشه بخار گرفته اتاق انتظار زمین اند
بیا که ثانیه ها سخت ترین قصیده نانوشته آسمان را که تلخ تر از شوکران و سیاهتر از برهوت تنهایی یک انسان است به پایان ببرند
بیا ...
بیا که دیگر کوهها استواری را به مسخره گرفته اند و لبخند شکوفه ها به توهین ابدیت کشیده شده
بیا که زندگی دلگیرتر از غروب و دلتنگ تر از کسوف شده
و ساعتها به درازای عمر نوح رسیده اند
بیا ...
ای کشتی نجات
ای عصای معجزه آسای موسی در میان این اقیانوس بلا


بیا که دم مسیحایی ات زمین را زنده کند
و نسیم صبا را به قلب تپنده سنگهای آذرین بسپارد
بیا که برای تداوم بشریت رباعی عاشقانه بسرایم و برای تحقق آرمانهای رنگارنگ زمین پای کوبی کنیم
بیا...

اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد 


[ جمعه 19 اسفند 1390 ] [ 01:52 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

...بسم رب المهدی...

به یاد شهدایی که عاجزانه از خداوند درخواست می نمودند که
پیکرهاشان در کوهها و بیابانها غریبانه و مظلومانه بر زمین بماند
تا مقتدای راستین صدیقه اطهر سلام الله علیها باشند.
پیکرهای مطهری که بدنهای قطعه قطعه شان همچون سرور شهیدان،
حضرت ابی عبدالله الحسین علیه السلام در بیابانها باقی ماند
تا سندی شود بر مظلومیت یاران خمینی.
saeghe
تقدیر حقیقی جهان در کف مردانی است که پروای نام ندارند. آنان از گمنامی خویش کهفی ساخته‌اند و در آن پناه گرفته‌اند.
کهفی که آنان را از تطاول دهر مصون خواهد داشت. اصحاب کهف خود را از تعلقات رهانده اند و اینچنین، ننگ تعلقات نیز دامان آنان را رها کرده است.
- مردان حق اهل شهرت نیستند.
شهید سید مرتضی آوینی
 

من خیلی دوست داشتم که در این عملیات(خیبر) شهید شوم و جسدم در کنار مفقودین بماند و جنازه‌ام برنگردد. وا... آرزوی دیرینه‌ام نیز همین بوده که اگر شهید بشوم، سرگذشتی از زندگی من و نشانه‌ای از جنازه من و یا هیچ خبری از اینکه زنده یا مرده هستم برنگردد.
شهید مهدی زین الدین
 
- خوش دارم که مجهول و گمنام، به سوی زجردیدگان دنیا بروم، در رنج و شکنجه آنها شرکت کنم، همچون سربازی خاکی در میان انقلابیون آفریقا بجنگم تابه درجه شهادت نایل آیم.
خدایا من آمده ام با همه وجودم،...من چیزی از تو نمی خواهم من سربازی گمنامم، من درویشی سر و پا برهنه ام و هنگامی که چشم از جهان فرو می بندم می خواهم هیچ چیز نداشته باشم.
خوش دارم هیچ کس مرا نشناسد هیچ کس از غمها و دردهایم آگاهی نداشته باشد هیچ کس از راز و نیازهای شبانه ام نفهمد هیچ کس اشکهای سوزانم را در نیمه های شب نبیند هیچ کس به من محبت نکند هیچ کس به من توجه ننماید
شهید مصطفی چمران

 

من هجده سال در میان شما زندگی کردم. از شما و مسؤولین میخواهم که اگر من شهید شدم، بر سنگ مزارم هیچ گونه اسمی ننویسید، فقط یک سنگ صاف بگذارید. از شما میخواهم که به این وصیتم عمل کنید.
شهید مسعود خردمند
 
بگذارید پیکر تکه تکه ام، در کربلاهای جنوب و غرب کشور، با بادهایی که بوی رشادت و حماسه آفرینی می دهند به دست امام عصر به خاک سپرده شود. زیرا که اصل روح ماست که به معشوق خود الله می رسد...
شهید مصطفی کاظم زاده
 
خدایا معبودا دوست دارم مظلوم کشته شوم و در راهت پودر شوم  و اثری از من نماند . این خواهش من اما تو ، تو هر چه خواستی انجام بده.
شهید محمد رضا احمدی
 
روی سنگ قبر سفیدم با رنگ سرخ فقط این کلمه را بنویسید: بسیجی و بس چرا که می خواهم مثل شهدای گمنام باشم.
شهیدی گمنام
 
به روی سنگ قبرم اسمم را ننویسید، می خواهم همچون دهها شهید دیگر گمنام باقی بمانم؛ اگر خواستید فقط این جمله را بنویسید: پرکاهی تقدیم به آستانه کبریایی الله                          
شهید غلامرضا صفا
 
وصیت نمود که بر روی سنگ قبرم با انگشت روی سیمان جز این چیزی ننویسید:
پر کاهی تقدیم به آستان قدس الهی
شهید بهمن درولی
 
دیگر نمی‌خواهم زنده بمانم، من محتاج نیست شدنم، من محتاج تو هستم، خدایا! بگو ببارد باران، که کویر شوره‌زار قلبم سالهاست، که سترون مانده است، من دیگر طاقت دوری از باران را ندارم، خدایا دوست دارم تنهای تنها بیایم ، دوست دارم گمنام گمنام بیایم، دور از هر هویتی، خدایا! اگر بگوئی لیاقت نداری، خواهم گفت:«لیاقت کدامیک از الطاف تو را داشته‌ام، خدایا دوست دارم سوختن را، فنا شدن را ، از همه جا جاری شدن را، به سوی کمال انقطاع روان شدن را... 
شهید احمدرضا احدی
 
خدایا! خوش دارم گمنام در کربلای ایران جان دهم و جسدم در کربلای خوزستان بپوسد تا جایی از این زمین را اشغال نکنم.
شهید خدا رحم شمس الدینی
 
می‏خواهم مثل مادرم فاطمه زهرا(س) گمنام باشم. می‏خواهم جسدی نداشته باشم. کسی برایم چلچراغ نگذارد، کسی مراسمی نگیرد.
شهید سیدابراهیم تارا
 
گریه فقط برای مظلومیت امام حسین (ع) و همه امامان و همه ائمه معصومین و برای شهدای گمنام که هیچ مزاری ندارند گریه کنید و اگر سر مزار من آمدید اول شهدای گمنام و شهدای 72 تن سر مزار آنها بروید و اگر هم وقتی باقی ماند بر سر مزار من بیائید.
شهید عماد بزگان
 
دوست دارم تشنه و گمنام شهید شوم.
شهید یوسف دمیرچلی
 
خدایا! مگر غیر ازاین‌ است‌ که‌ بدن‌ ما برای‌ مردن‌ آفریده‌ شده‌؛ پس‌ دوست‌ دارم‌ که‌بدنم‌ طوری‌ قطعه‌ قطعه‌ شود و بدنی‌ برای‌ من‌ باقی‌ نماند تا اینکه‌قسمتی‌ از زمینی‌ را به‌ عنوان‌ قبر اشغال‌ کنم‌ که‌ بعدها بگویند، او درراه‌ خدا کشته‌ شده‌ است‌. دوست‌ دارم‌ که‌ برای‌ همیشه‌ مفقودالجسدبمانم‌، مثل‌ خیلی‌ از مفقود الجسدها، مثل بی بی دو عالم، فاطمه – سلامالله علیها- که بعد از گذشت بیش از سیزده قرن هنوز قبری ندارد و مفقود الجسد است.
شهید احمد اسماعیل تبار
 
بگذارید گمنام باشم که به خدا قسم گمنام بودن بهتر است از این‌که فردا افرادی همانند شما وصایایم را شعار قرار دهند و عمل را فراموش کنند، این موجب آزردن روح ما شهدا می‌شود.
طلبه شهید رضا دهنویان
 
خوش دارم وقتی که شهید شدم جسد من را پیدا نکنند تا دیگر یک وجب از خاک این دنیا را اشغال نکنم.
شهید محمّد باقر مشهدی عبادی
 
saege
اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد

[ چهارشنبه 17 اسفند 1390 ] [ 02:41 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

...بسم رب المهدی...

گروه خبر -طیبه ثابت:تنها یك روز پس از چاپ گزارش «كپسول اكسیژنم خالی شده، اما نگران كبری هستم» در صفحه پلاك سرخ روزنامه شهرآرا كه به بررسی وضعیت درمانی و زندگی جانباز علی ارحمی پرداخته بود، با مساعدت یك جانباز نیكوكار مشهدی، مشكل مسكن این جانباز سال‌های دفاع مقدس برطرف شد.
به گزارش خبرنگار شهرآرا، روز گذشته این جانباز نیكوكار كه خواست نامش درج نشود، ضمن بازدید از جانباز ارحمی و اهدای مقدار فراوانی كالاهای مصرفی، با مشاهده خطر فروریختن سقف منزل این جانباز، منزلی در همان منطقه رهن كرد تا منزل كنونی او به صورت اساسی بازسازی شود.
این گزارش حاكی است؛ همزمان با این دیدار، دو نفر از مسئولان بنیاد شهید و امور ایثارگران نیز كه به دیدار جانباز علی ارحمی آمده بودند، خبر خوشی با خود داشتند.
در این بازدید، معاون تعاون و امور اجتماعی بنیاد شهید و امور ایثارگران خراسان گفت: با درنظرگرفتن مستمری ماهیانه، مشكل معیشتی جانباز علی ارحمی حل شد‌ و در آینده نه چندان دور نیز طرح اشتغال به كار ایشان پیگیری خواهد شد.

 

اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


[ چهارشنبه 17 اسفند 1390 ] [ 01:16 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

...بسم رب المهدی...

saeghe

ماه دوازدهم امد

ولی...

ماه دوازدهم نیامد!

اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


[ دوشنبه 15 اسفند 1390 ] [ 11:14 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

...بسم رب المهدی...

saeghe
بعد از عروج ملكوتی امام عزیز(ره) ، اكثریت دشمنان و برخی از دوستان ، آینده انقلاب اسلامی را با وجود مشكلات و دشمنی های عظیم ، تیره و تار و رو به زوال می دیدند اما درخشش شمس وجود امام راحل و تجلی در كالبد فرزندی خلف ، ضمن باطل كردن توهمات دشمنان ، نور امیدی در دل دوستان برافروخت و افق پیش رو را روشن و درخشان نمود ، فرمایشات گهربار ، مواضع حكیمانه و نگاه ملكوتی امام خامنه ای(مدظله) خمینی دیگری را در اذهان زنده كرد ، كه جمله جمله ی سخنانش باطن ها داشت.

بخشی از این درخشش عظیم ولی امر مسلمین در هدایت صحیح سفینه انقلاب را باید در پیش بینی صحیح تحولات پیش رو كه زمینه اتخاذ مواضع مناسب و صحیح را فراهم می آورد ، جستجو كرد ، ما در این مقاله نگاهی خواهیم داشت به تحقق عجیب برخی از پیش بینی های بزرگ امام خامنه ای(مدظله) كه وقوع تعدادی از آنها بزرگترین تئوریسین ها و متفكرین را نیز شگفت زده و متحیر كرده است :

 

1- پیش بینی مرگ حافظ اسد و تغییر قدرت در سوریه به نفع حزب الله

2- پیش بینی شكست مذاكرات صلح خاورمیانه در اوج توافقات بین المللی

3- پیش بینی افول آمریكا بعد از 11 سپتامبر و گرفتاری در باتلاق عراق

4- پیش بینی عاقبت فلاكت بار سران مزدور عرب

5- پیش بینی وقوع انقلاب در مصر با روحیه اسلامی - انقلابی ملت مصر

6- پیش بینی عقب نشینی اسرانیل و پیروزی مقاومت در سال 2000

7- پیش بینی آغاز نهضت خدمت رسانی

8- پیش بینی جنگ 33 روزه توسط امام خامنه ای(مدظله) و پیروزی مقاومت در آن

9- پیش بینی جنایات بزرگ اسرائیل چند ماه قبل آغاز جنگ غزه

10- پیش بینی وجود شاه سلطان حسین ها ، خطر بزرگ آنها و سوء استفاده از حركت فتنه گران

11- پیش بینی آغاز بیداری اسلامی و تحقق خاورمیانه جدید اسلامی

12- پیش بینی گسترش بیداری ملتهای خاورمیانه به قلب اروپا

13- پیش بینی آزادی قدس شریف و نابودی اسرائیل

14- پیش بینی سقوط غرب و آمریكا

15- ملت، در روز جمعه(12 اسفند 90) سیلی سختی به چهره استکبار می‌زند .

منبع:www.naseralmahdi-zn.mihanblog.com

اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد

 


[ یکشنبه 14 اسفند 1390 ] [ 02:48 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

...بسم رب المهدی...

saeghe

اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


[ جمعه 12 اسفند 1390 ] [ 12:02 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

...بسم رب المهدی...

شعری برای گلشیفته مان(شان)!

  • آزاده تر که بود ز زن های این جهان؟
  • آن کس که کرد پیکر عریان خود عیان؟
  • گر این بُوَد رهایی انسان که ای گلی!
  • هر تن فروش گشته رها طبق این گمان
  • نشنیده ای تو ناله ی مردم ز خاک خود؟
  • ای گل! تو "مثل مادر"معصوممان بمان
  • رحمی اگر به پاکی روحت نمیکنی
  • بر حرمت "به نام پدر" کن تنت نهان
  • عریانی تو عین اسیری برای توست
  • آزادی اش برای هوس های هرزه شان
  • ما را هزار امید به بازیگری چو گل
  • تو گرم بازی سیه زشت دیگران
  • ما در سماع ساز تو مدهوش و گشته ای
  • رقّاصه ای به نغمه ی دشمن در این میان
  • مال خود تو هست تن و جان تو ولی
  • ترسم براو ز سیلی ویران گر خزان
  • دیدم پس دو دیده ی عصیان گرت که بود
  • از ترس کودکانه ی تنهاییت نشان
  • ترسم که نام گل صفتت همچو لکه ای
  • ممتد شود به ننگ به پیشانی زمان
  • بودی عزیز بین کسانت چه حیف شد
  • گشتی عروسک ید پنهان ناکسان

    saeghe

    اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


  • [ پنجشنبه 11 اسفند 1390 ] [ 08:48 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

    ...بسم رب المهدی...

    (اوایل وبلاگم مطلبی در مورد این بزرگوار گذاشته بودم.با عنوان "بدون شرح!" و پیگیر این قضیه بودم وبا چندین جا كه تماس گرفتم گفتن: ما در پی حل مشكل این عزیز هستیم...با خواندن این مطلب در وبلاگ جانبازان متوجه شدم كه واقعا مسئولین پیگیر بودن!!!!!!متاسفم!)

    کپسول اکسیژنم خالی شده؛ نگران «کبری» هستم...

    به گزارش وبلاگ جانبازان شیمیایی ایران - (طیبه ثابت): صدای پیامک گوشی همراهم به صدا در آمد ... نوشته شده بود: «با سلام و خسته‌ نباشید! پنجشنبه 15/10/90 خانمم از نردبان زمین خورد. چندین شكستگی كمر، پا و دست دارد. در بیمارستان امدادی بستری است. به سازمان مربوطه رفتم اما مددكار موردنظر این بخش نبود، دیگران هم جواب درستی نمی‌دهند. حال خودم از همیشه بدتر شده و نیاز به بستری شدن دارم. از همه بدتر این است كه كپسول اكسیژنم خالی شده. خیلی به‌ هم ریختم. نگران «كبری» هستم. خدا را شاكرم اما عقلم دیگر یاری‌ام نمی‌كند. راهنمایی‌ام كنید! جانباز علی ارحمی.»

    اعتراف می‌كنم كه این پیامك، بیداركننده‌ترین پیامك بود. آن‌قدر كه هوای سحر را، صبح خدا خیال می‌كنم. ابتدا می‌خواهم به شماره یكی از مسئولان مربوطه زنگ بزنم اما نمی‌شود. می‌گذارم صبح شود.

    بعد از چندین مرتبه شماره گرفتن، بالاخره موفق می‌شوم. ماجرا مطرح می‌شود. بله، درست یكی دو ماه پیش بود كه در پی چاپ یك گزارش از دو همرزمی كه بعد از 27سال همدیگر را پیدا كرده بودند، یكی از جانبازان اعصاب و روان بستری در بیمارستان ابن‌سینا از من دعوت كرد به آن‌ها كه به قول خودشان ضایعات جنگ بودند، سر بزنم. آن‌ها گزارش دو همرزم عملیات بدر را می‌خواندند و گریه می‌كردند. انگار حال و هوای جبهه برایشان زنده شده بود. حرفی برای گفتن نداشتم. تنها نگاه می‌كردم كه كبری خانم، همسر جانباز علی ارحمی، از زندگی‌اش برایم ‌گفت.

    تنها می‌دیدم مردانی را كه با دیدن آشنایانشان در وقت ملاقات‌، لبخند به لب دارند.‌ درست مثل آن زمان كه با نوای كوبنده‌شان سنگفرش‌های میدان راه‌آهن تكان می‌خورد. آن روز در بیمارستان ابن‌سینا علی ارحمی گفت كه جانباز 20درصد اعصاب و روان است. از عملیات بدر گفت و شجاعت فرمانده‌اش سردار شهید ولی‌ا... چراغچی. از شب‌های سرد كردستان گفت و چشمان بیدار سردار شهید محمود كاوه. از مجروحیت شیمیایی‌اش گفت و به «كبری» رضازاده كه رسید تنها اشك، راوی زندگی‌اش شد، بی‌هیچ كلمه‌ای. آن روز «كبری» گفت كه تصمیمش را برای خدا گرفته است كه به یك جانباز سرپرستی و پرستاری دهد.

    دوباره برف است كه شهر را به سكوت دعوت كرده است. سرما و باد مرا به یاد خانه محقر و سرد جانباز ارحمی می‌اندازد؛ سرپناهی كه به قول كبری خانم تا چند وقت پیش، محل نگهداری دام بوده و این زن و شوهر با دست‌های خودشان در و دیوار و سقفش را گچ و خاك زده‌اند تا از بی‌سرپناهی به درآیند.

    برای احوالپرسی از احوال كبری‌خانم به شماره جانباز ارحمی زنگ می‌زنم. صدای پشت خط بعد از گفتن الحمدا... از وضعیت جدیدشان می‌گوید. او از شهرآرا می‌خواهد كه به آن‌ها سری بزنیم. هوا سرد است و باد می‌آید. راننده اما مصمم است كه زودتر برسیم.

    باد، پلاستیك روی پشت‌بام خانه سوم كوچه شهید آرا بیدگل را چون چتر منور به هوا بلند كرده است، اما سنگ‌های چهارطرف روی پلاستیك نمی‌گذارد كاملا این پوشش از بام جدا شود.

    به یاد دست‌های «كبری» خانم می‌افتم كه داشت برای گذران زندگی خود و همسر «موجی‌اش» تخمه هندوانه پاك می‌كرد و می‌گفت: من علی را تنها نمی‌گذارم، این تصمیم را برای رضای خدا گرفته‌ام. سه تقه به در آهنی رنگ‌پریده می‌زنم. سرما، انگشت‌هایم را بیدار می‌كند. در باز می‌شود.

    سردی درون خانه چیزی از هوای بیرون كم ندارد. تنها وسیله گرمازا یعنی بخاری پت‌پتی در تلاش است كه از سرمای اتاق بكاهد. دانه‌های درشت عرق ناشی از تب بر صورت این همسر صبور جانباز است. با دیدن من لبخندی بر روی لب‌های هر دو می‌نشیند. علی آقا می‌گوید: كبری نگاه كن. از شهرآرا میهمان آمده و زن می‌خندد و روسری‌اش را جلوی دوربین من جلو می‌كشد.

    این جانباز سال‌های دفاع مقدس می‌گوید: نمی‌دانید كه الان چقدر خوشحالیم كه به ما سر زدید! او می‌خواهد حرف بزند، اما بغض راه گلویش را می‌بندد. مجبور می‌شود ماسك كپسول اكسیژن را برای چند دقیقه‌ای روی دهان بگذارد.

    خانم همسایه یك سینی چای می‌آورد. به ساعت نگاه می‌كند. ارحمی یك قرص مسكن را از جلدش درمی‌آورد و آن را با لیوانی آب آرام‌آرام به همسر بیمارش می‌دهد. از او می‌خواهم از وضعیتشان برای «پلاك» بگوید او هم شروع می‌كند:

    آن شب، وقتی برف شدیدی آمد، تمام خانه‌مان را آب برداشت. می‌بینید كه سقف چوبی است. تقریبا 20 تا ظرف كف اتاق گذاشته بودیم تا چكه‌های آب روی تلویزیون و فرش و سماور نریزد.

    ارحمی ادامه می‌دهد: داروهایم تمام شده بود و حال خوبی نداشتم. كبری خانم گفت: می‌روم فعلا جلوی درز و شكاف‌های بام را با پلاستیك بگیرم تا بعد كه خدا بزرگ است و یك فكر درست و حسابی درباره‌اش بكنیم. بعد هم تو را می‌برم بستری كنم و دارو برایت بگیرم.

    این جانباز شیمیایی ادامه می‌دهد: اول با رفتن او به پشت‌بام مخالفت كردم، اما وقتی آن آبریزان سقف را دیدم در مقابل اصرار او چیزی نگفتم. او هنگام پایین آمدن از نردبان پرت شد.

    جانباز ارحمی درباره كمك همسایه‌ها در آن شرایط بحرانی می‌گوید: همسایه‌ها همیشه به ما لطف دارند. آن روز به خاطر سردی هوا، ماشین هیچ‌كس روشن نمی‌شد. اما با سختی به كمك همسایه‌ها با یك ماشین «كبری» را به بیمارستان امداد رساندیم. حال خودم هم بد بود.

    وقتی بعد از چند روز به سازمان مربوطه رفتم، آن خانم مددكار نبود. اما همكارانش لطف كردند و آدرس بیمارستان و بخش و تلفن مرا گرفتند. این 15روز من از میزان هزینه شكستگی‌ها و درمان به خاطر مساعد نبودن شرایط روحی‌ام، باخبر نشدم. هزینه‌ها حدود یك میلیون و 600هزارتومان شده كه آشنایان داده‌اند.

    فردای قیامت از همسایه‌ها می‌پرسند!

    همسر جانباز ارحمی درخصوص شرایط خود و همسرش می‌گوید: از ناحیه مچ دست، مهره دوازدهم ستون فقرات و لگن، دچار شكستگی و مویه شده‌ام. شما نمی‌دانید در آن شرایط كه درد شدید تمام استخوان‌های بدنم را گرفته بود، نگران وضعیت همسرم بودم؛ من بهتر از هر فرد دیگری می‌دانستم كه او الان باید بستری شود، اما خودم زودتر از او بستری شدم و او در آن لحظه از سوی تنها پرستارش كه من بودم، رها می‌شد.

    در این 15روز او مرتب به من زنگ می‌زد و همیشه به خاطر شرایط روحی‌اش، می‌گفتم خوبم. یك بار وقتی به دیدنم آمد، اصلا او را نمی‌شناختم. چون شكسته‌تر و مریض‌تر از همیشه به نظر می‌آمد. كبری خانم ادامه می‌دهد: تا پرسیدم علی! علی‌جان چطوری؟... او حتی نتوانست حرف بزند و همان جا پای تخت من در بیمارستان امداد، دچار تشنج شد. چند پرستار آمدند و كمی به او رسیدند تا حالش بهتر شد.

    خانم همسایه این جانباز اعصاب و روان، درخصوص دلایل كمك خود و همسایه‌های دیگر در نبود همسر وی می‌گوید: خب، من و همسرم هنگام آن اتفاق دردناك در آن روز برفی از نزدیك شاهد ماجرا بودیم. «عزت رهبر» ادامه می‌دهد: بالاخره آن دنیا از ما می‌پرسند. ما می‌دانیم كه این‌ها بچه‌های جنگند. از اول كه این‌طور نبودند. برای دین و ایران رفتند و سلامتی‌شان را از دست دادند و حالا مجبورند در این شرایط زندگی كنند. وی می‌افزاید: گفتنی نیست اما بالاخره هر چه خودمان می‌خوردیم، از غذا و چای برای این برادر جانباز هم می‌آوردیم. با كمك دیگران كمی دور و بر خانه را جمع و جور می‌كردم و اگر لباس یا ظرفی كثیف بود، می‌شستم.

    بیرون باد می‌آید. باران در راه است. مرد سرفه می‌كند. چشمان همسر این جانباز اعصاب و روان و شیمیایی به اشك می‌نشیند. علی ارحمی بلند می‌شود و از كپسول اكسیژن برای تنفس، كمك می‌گیرد. دستپاچگی را در صورت «عزت خانم» همسایه آن‌ها به وضوح می‌بینم كه لیوان آب می‌آورد.

    كبری خانم می‌گوید: داروهای علی تمام شده بود. بدون دارو نفسش تنگ می‌شود. آن روز می‌خواستم او را بستری كنم اما آب‌چك سقف باعث شد كه به پشت‌بام بروم و این اتفاق بیفتد.

    دوباره صورت زرد و رنگ‌پریده زن پر از دانه‌های عرق می‌شود. مرد ماسك را از روی دهانش برمی‌دارد و با دستمالی، پیشانی پرستارش را پاك می‌كند. من همچنان به آن دو در انتهای فصل سرد نگاه می‌كنم و برای عوض شدن حال و هوا می‌پرسم: الان چه احساسی داری علی‌آقا؟! می‌گوید: دارم پرواز می‌كنم. در این مدت سر نمازم آرزو می‌كردم زودتر او خوب شود و به خانه برگردد.

    كبری خانم به ناگاه خنده‌اش به گریه تبدیل می‌شود. می‌گوید: دلم خیلی گرفته است. نمی‌دانم از كجا بگویم؟ من سرپرست جانبازی هستم كه احتیاج به كمك و توجه دارد. چرا خدا یك بودجه‌ای به ما نمی‌دهد كه سقف خانه‌مان را آهنی كنیم تا من و علی به این حال و روز نیفتیم؟! با این وضعیت، همسایه‌ها هم در اذیتند و اسیر مایند.

    او ادامه می‌دهد: قربان بزرگی خدا بشوم! نمی‌دانم حكمت این اتفاق چیست؟ ولی از خدا تشكر می‌كنم و می‌خواهم كه زودتر من را از بستر بیماری بلند كند. دیگر خیلی از دست خودم خسته شدم كه نمی‌توانم به زندگی‌ام برسم. كبری خانم رو به من می‌گوید: می‌دانی الان نزدیك یك و نیم ماه است كه افتاده‌ام این گوشه خانه! جانباز ارحمی حرف او را این‌طور تكمیل می‌كند: من برای خدا و دین اسلام رفتم. یك زمان هم می‌شود كه دیگر در این دنیای فانی نباشم و كسی را اذیت نكنم.

     من اگر نیتی جز برای خدا داشتم، مجروحیت‌های دیگرم را ثبت می‌كردم اما فقط یك مجروحیتم را وقتی حالم بهتر بود توانستم ثبت كنم. الان هم در چنین وضعیتی، راضی به رضای خدایم. مسئولان وضعیت مرا دیدند و وقتی بعد از چاپ گزارش شهرآرا برای اولین‌بار به دیدنم آمدند، گفتند: ای وای! این برادر ارحمی خودمان است! بالاخره جانبازی‌هایت را به ثبت رساندی یا نه؟! من از دیدن آن‌ها دلم پر از شادی شد و در جوابشان گفتم: من آن روز برای ثبت بقیه جانبازی‌ام نیامده بودم... علی آقا ارحمی دستانش را بر روی صورتش می‌گذارد و دیگر چهره‌اش را نمی‌بینم. ژ

    حرف‌هایش در گریه ذوب می‌شود. نگاه من به جعبه داروها ثابت می‌ماند. والپرات سدیم، سیتالو پرام، گاباتین،‌آلانزاپین و... بیرون باد می‌وزد و كلمه‌های زیادی در ذهنم چرخ می‌زند برای نشستن در برگه‌های خبر... .

    .... وبلاگ جانبازان شیمیایی

    اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


    [ چهارشنبه 10 اسفند 1390 ] [ 12:42 ق.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

    ...بسم رب المهدی...

    مولای من!

    مهدی جان!

    دوست داشتم با نام نامی تو زبان باز می کردم.

    ای کاش آن اوایل که زبان گشودم، نزدیکانم مرا به گفتن « یا مهدی » وا می داشتند!


    ای کاش مهد کودکم، مهد آشنایی با تو بود.

    کاشکی در کلاس اول دبستان، آموزگارم، الفبای عشق تو را برایم هجی می کرد

    و نام زیبای تو را برایم می خواند

    و آن را سرمشق دفترچه ی تکلیفم قرار می داد.


    در دوره راهنمایی، هیچ کس مرا به خیمه سبز تو راه نمایی نکرد.


    در سال های دبیرستان، کسی مرا با تو ـ که مدیر عالم امکان هستی پیوند نزد.
    در کتاب جغرافی ما، صحبتی از مکان زندگی تو یعنی

    « ذی طوی» و « رضوی» نبود.


    در کلاس تاریخ، کسی مرا با تاریخ غیبت، غربت و تنهایی تو آشنا نساخت.


    در درس دینی، به ما نگفتند « باب الله » و « دیان دینه » تویی.


    دریغ که در کلاس ادبیات، آداب ادب ورزی به ساحت قدس تو را گوشزد نکردند!


    افسوس که در کلاس نقاشی، چهره مهربان تو را برایم به تصویر نکشیدند!


    چرا موضوع انشای ما به جای « علم بهتر است یا ثروت »،

    از تو و از ظهور تو و روشهای جلب رضایت تو نبود؟!

    مگر نه اینکه بی تو، نه علم خوب است و نه ثروت؟


    کاش در کنار زبان بیگانه، زبان گفتگو با تو را نیز – که آشنا ترین و دیرین ترین مونس فطرت های بشر است – به ما می آموختند!

    ای کاش – وقتی برای آموختن یک زبان خارجی به زحمت می افتادم – به من می گفتند: او تمامی زبانها و گویش ها و لهجه ها .... و حتی زبان پرندگان را می داند و می شناسد.


    در زنگ شیمی – وقتی سخن از چرخش الکترونها به دور هسته ی اتم به میان می آمد – اشارتی کافی بود تا من بفهمم تمام عالم هستی و ما سوی الله به گرد وجود شریف تو می چرخند.


    ای کاش در کنار انواع و اقسام فرمولهای پیچیده ریاضی، فیزیک و شیمی، فرمول ساده ی ارتباط با تو را نیز به من یاد می دادند.


    یادم نمی رود از کتاب فارسی، حکایت آن حکیم را که گذارش به قبرستان شهری افتاد. و با کمال تعجب دید، بر روی همه سنگ قبرها، سن فوت شدگان را 3، 4، 7 سال و مانند آن نوشته اند.

    پرسید: آیا اینان همگی در طفولیت از دنیا رفته اند؟

    گفتند: نه

    این جا، سّن هر کس را معادل سال هایی از عمرش که در پی کسب علم و معرفت بوده است محاسبه می کنند.


    کاش آن روز دبیر فارسی ما گریزی به حدیث معرفت امام می زد که من مات ولم یعرف امام زمانه مات میتت جاهلیه

    و می گفت که در تفکر شیعی، حیات حقیقی در توجه به امام عصر (ع) و معرفت و محبت و مودت او و مهم تر از آن برائت از دشمنان او معنا می شود.


    درس فیزیک، قوانین شکست نور را به من آموخت؛

    ولی نفهمیدم « نور خدا » تویی و مقصود از « یهدی الله ِلنوِره مَن یَشاء »

    نور عالمگیر توست

    . از سرعت سرسام آور نور (300هزار کیلومتر در ثانیه) برایم گفتند؛

    اما اشاره نکردند شعاع دید امام معصوم تا کجاست

    و نگفتند امام در یک لحظه می تواند تمام عوامل و کهکشان ها را از نظر بگذراند و از احوال همه ی ساکنان زمین و آسمان باخبر شود.


    وقتی برای کنکور درس می خواندم، کسی مرا برای ثبت نام در دانشگاه معرفت و محبت امام زمان (ع) تشویق نکرد.

    کسی برایم تبیین نکرد که معرفت امام نیز مراتب دارد و خیلی ها تا آخر عمر در همان دوران طفولیت یا مهد کودک خویش در جا می زنند.


    نمی دانستم که عناوینی همچون دکتر، مهندس، پروفسور و از این قبیل

    قراردادهایی در میان انسانهاست که تنها به کار کسب ثروت، قدرت، شهرت، و منزلت اجتماعی و گاهی خدمت در این دنیا می آید؛

    اصلا در این وادی نبودم.


    از فضای نیمه بسته مدرسه وارد فضای باز دانشگاه شدم.

    در دانشکده وضع از این هم اسفبارتر بود.

    بازار غرور و نخوت پر مشتری بود و اسباب غفلت، فراوان و فراهم.

    فضا نیز رنگ و بو گرفته از « علم زدگی » و « روشن فکر مآبی »!

    خیلی ها را گرفتار تب مدرک گرایی می دیدم.

    علم آن چیزی بود که از فلان کتاب مرجع اروپایی یا فلان مجله ی آمریکایی ترجمه می شد؛

    از علوم اهل بیت (ع)، دانش یقین بخش آسمانی

    کمتر سخن به میان می آمد!


    مولای من! در دانشگاه هم کسی برای من از تو سخن نگفت؛

    پرچمی به نام تو افراشته نبود؛

    کسی به سوی تو دعوت نمی کرد؛

    هیچ استادی برایم اوصاف تو را بیان نکرد.

    کارکرد دروس معارف اسلامی و تاریخ اسلام، جبران کسری معدل دانشجویان بود!

    نه اینکه از تبلیغات مذهبی، نشستهای فرهنگی، نماز جماعت، اردوهای سیاحتی زیارتی، مسابقات قرآن و نهج البلاغه و ... خبری نباشد .. کم و بیش یافت می شد؛

    اما در همین عرصه ها نیز تو سهمی نداشتی و غریب و مظلوم و « از یاد رفته » بودی.

    اینک اما، در عمق ضمیر خویش تو را یافته ام؛

    چندی است با دیده ی دل تو را پیدا کرده ام؛

    در قلب خویش گرمای حضورت را با تمام وجود حس می کنم؛

    گویی دوباره متولد شده ام.

    تعارف بردار نیست. زندگی بدون تو – که امام عصر و زمانه ای - « ُمردگی » است

    و اگر کسی پس از عمری غفلت به تو رسید،

    حق دارد احساس تولدی دوباره کند؛

    حق دارد از تو بخواهد از این پس او را رها نکنی

    و در فتنه ها و ابتلائات آخرالزمان از او دست گیری؛

    حق دارد به شکرانه ی این نعمت،

    پیشانی ادب بر خاک بساید و با خود زمزمه کند:

    اَلحمدُ لِلهِ الَذی هَدانا لِهذا وَ ما کُناّ لِنَهتدیَ لَولا ان هدانَا الله.

    اقا نمی دانم امشب در کجای عالم نظاره گر ما هستی ولی بدان خیلی دلم برایت تنگ است و خیلی دوست دارم...

    اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


    [ جمعه 5 اسفند 1390 ] [ 06:28 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

    ...بسم رب المهدی...

    دختر محجبه ای با ظاهر ساده از خیابان می گذشت پسرکی گستاخ از پیاده رو داد زد و به او گفت

    چطوری سیبیلو؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    دخترک با خونسردی کامل تبسمی کرد و گفت: وقتی تو ابرو بر میداری مو رنگ می کنی و گوشواره میزاری منم

    مجبورم سیبیل بزارم تا جامعه احساس کمبود مرد نکنه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    *****************************

    از استاد پرسیدند :

    به نظر شما چه لباسی را به زن امروز بپوشانیم ؟
    دکتر علی شریعتی در جواب گفتند : نمیخواهد لباسی بدوزید و بر تن زن امروز نمائید . فکر زن را اصلاح کنید او خود تصمیم میگیرد که چه لباسی برازنده اوست.

    **************************

    جوابهای کنکور تازه اومده بود

    تهران یه رشته خوب قبول شده بود

    باباش اومده بود به قول معروف پز میداد

    انصافاً پز دادن هم داشت.

    میگفت پسرم حالِ همتون گرفته !!!!!!!!!!

    اما.................

    هفته اول بود که کلاسها شروع شده بود

    تو خیابون دیدمش

    ابروهاشُ برداشته بود

    تو دلم به باباش گفتم :

    آدم بیسواد باشه اما ......................

    ایکاش فقط ابرو بود موهاشم رنگ کرده بود

    اصلا یکی دیگه شده بود لباساش.......

    نمیدونم

    از حرفاش فهمیدم دیگه نمازهم نمیخونه!!

    چرا اینجوری شدی ؟

    گفت چه جوری ؟

    گفتم نماز ، موهات ، لباس................

    گفت :

    این کلاسه!!!!!!!!!

    جلوی دخترای دانشگاه باید باکلاس باشی !!!!!!!!

    خندم گرفته بود

    کلاس با بی نمازی ؟ این جوری ؟

    تو دیگه خودت نیستی

    عروسکی ، عروسکِ دخترای دانشگاه !!!!!

    شاید...........

    اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


    [ چهارشنبه 3 اسفند 1390 ] [ 10:58 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

    ...بسم رب المهدی...

    متن کامل شعر"از چشمم بسیجی می چکید..."




    دیشب از چشمم بسیجی می‌چکید

    از تمام شب «دوعیجی» می‌چکید

    باز باران شهیدان بود و من

    باز شب ‌های «مریوان» بود و من

    دست ‌هایم باز تا آهنج رفت

    تا غروب «کربلای پنج» رفت

    یادهای رفته دیشب هست شد

    شعرم از جامی اثیری مست شد

    تا به اقیانوس ‌های دور دست

    هم‌ چنان رودی که می ‌پیوست شد

    مثنوی در شیشه مجنون نشست

    آن ‌قدر نوشید تا بدمست شد

    اولین مصرع چو بر کاغذ دوید

    آسمان در پیش رویم دست شد…

    یک ‌نفر از ژرفنای آب ‌ها

    آمد و با ساقی‌ام هم‌ دست شد

    باز دیشب سینه‌ام بی ‌تاب بود

    چشم‌ هاتان را نگاهم قاب بود

    باز دیشب دیده، جیحون را گریست

    راز سبز عشق مجنون را گریست

    باز دیشب برکه‌ها دریا شدند

    عقده‌ های ناگشوده وا شدند

    خواب دیدم کربلا باریده بود

    بر تمام شب خدا باریده بود

    خواب دیدم مرگ هم ترسیده بود

    آسمان در چشم‌ها ترکیده بود

    مرگ آنجا سخت زیبا بود، حیف!

    چون عروسانِ فریبا بود، حیف!

    این چنین مطرود و بی‌حاصل نبود

    مرگ آنجا آخرین منزل نبود

    ای غریو توپ‌ها در بهت دشت

    آه ای اروند! ای «والفجر هشت!»

    در هوا این عطر باروت است باز

    روی دوش شهر، تابوت است باز

    باز فرهادم، بگو تدبیر چیست؟

    پای این البرز هم ‌زنجیر کیست؟

    پشت این لبخندها اندوه ماند

    بارش باران ما انبوه ماند

    همچنان پروانه ‌ها رفتید، آه!

    بر دل ما داغ‌ تان چون کوه ماند!

    یادها تا صبح زاری می‌کنند

    واژه‌ هایم بی ‌قراری می‌کنند

    خواب دیدم سایه‌ای جان می‌گرفت

    یک نفر در خویش پایان می‌گرفت

    ای سواران بلندای سهیل!

    شوکران نوشان «گردان کمیل!»

    ای سپاه رفته تا «بدر» و «حنین!»

    خیل مختاران! لثارات الحسین!

    ای نگاه آسمان همراه‌ تان

    ای امام عصر خاطرخواه ‌تان

    ای در آتش سوخته! پرهای من!

    ای بسیجی‌ ها! برادرهای من!

    ای بسیجی‌ ها، چه تنها مانده‌اید!

    از گروه عاشقان جا مانده‌اید

    ای بسیجی‌ ها! زمان را باد برد

    آرزوهای نهان را باد برد

    شور حال و جان سپردن هم نماند

    بخت حتّی خوب مردن هم نماند

    غرق در مانداب لنگرها شدیم

    غافل از جادوی سنگرها شدیم

    از غریو موج ‌ها غافل شدیم

    غرق در آرامش ساحل شدیم

    فصل سرخ بی ‌قراری‌ها گذشت

    فرصت چابک ‌سواری‌ها گذشت

    فرصت از اشک و از خون تر شدن

    از زمستان نیز عریان ‌تر شدن

    فرصت در خُم نشستن، م‍ُل شدن

    در دهان داغ آتش، گل شد

    یاد باد آن آرزوهای نجیب

    یاد باد آن فصل، آن فصل عجیب

    اینک اما فصل تنها ماندن است

    فصل تصنیف دریغا خواندن است

    اینک اما غربتم عریان شده است

    حاصل آغازها پایان شده است

    اینک این ماییم، عریان و علیل

    دستمان کوتاه و خرما بر نخیل

    روی لبخندم صدایی گم شده است

    پشت رؤیایم هوایی گم شده است

    چشم‌هایم محو در بال کسی ‌ست

    در خیابان‌ ها به دنبال کسی ‌ست

    نخل ‌های سر جدا، یادش به‌ خیر!

    ای بسیجی‌ها! خدا، یادش به ‌خیر!

    فصل سرخ بی‌قراری‌ ها گذشت

    فرصت شب‌ زنده ‌داری ‌ها گذشت

    این قلم امشب کفن پوشیده است

    آرزوها را به تن پوشیده است

    واژه‌هایم را هدایت می‌کند

    از جدایی ‌ها شکایت می‌کند

    «مقتل» آن شب غرق نور ماه بود

    غرق در باران «روح الله» بود

    جام را با او زدید و گم شدید

    پای شب هوهو زدید و گم شدید

    بازگردید ای کفن‌ پوشان پاک!

    غرق شد این نسل در امواج خاک

    باز باران خزان ‌پوشان زرد

    باز توفان کفن ‌پوشان درد

    باز در من بادها آشفته‌اند

    لحظه ‌هایم را به شب آغشته‌اند

    آمدیم و قاف ‌ها در قید ماند

    قلب ما در «پاسگاه زید» ماند

    طالب فرهادها جز کوه نیست

    مرهم این زخم جز اندوه نیست

    عقده‌ها رفتند و علت مانده است

    در گلویم «حاج همت» مانده است

    زخمی‌ام اما نمک حق من است

    درد دارم نی ‌لبک حق من است

    پیش از این ‌ها آسمان گل‌ پوش بود

    پیش از این‌ ها یار در آغوش بود

    اینک اما عده‌ای آتش شدند

    بعد کوچ کوه‌ها آرش شدند

    بعضی از آن ‌ها که خون نوشیده‌اند

    ارث جنگ عشق را پوشیده‌اند

    عده‌ای «ح‍ُسن القضا» را دیده‌اند

    عده‌ای را بنزها بلعیده‌اند

    بزدلانی کز یم خون تر شدند

    از بسیجی‌ها بسیجی‌تر شدند

    آی، بی‌جان ‌ها! دلم را بشنوید

    اندکی از حاصلم را بشنوید

    تو چه می‌دانی تگرگ و برگ را

    غرق خون خویش، رقص مرگ را

    تو چه می‌دانی که رمل و ماسه چیست

    بین ابروها رد قناصه چیست

    تو چه می‌دانی سقوط «‌پاوه» را

    «باکری» را «باقری» را «کاوه» را

    هیچ می‌دانی «مریوان» چیست؟ هان!

    هیچ می‌دانی که «چمران» کیست؟ هان!

    هیچ می‌دانی بسیجی سر جداست؟

    هیچ می‌دانی «دوعیجی» در کجاست؟

    این صدای بوستانی پرپر است

    این زبان سرخ نسلی بی‌سر است

    تو چه می‌دانی که جای ما کجاست

    تو چه می‌دانی خدای ما کجاست

    با همان‌هایم که در دین غش زدند

    ریشه اسلام را آتش زدند

    با همان‌ ها کز هوس آویختند

    زهر در جام خمینی ریختند

    پای خندق‌ ها اُحد را ساختند

    خون‌ فروشی کرده خود را ساختند

    باش تا یادی از آن دیرین کنیم

    تلخِ آن ابریق را شیرین کنیم

    با خمینی جلوه ما دیگر است

    او هزاران روح در یک پیکر است

    ما ز شور عاشقی آکنده‌ایم

    ما به گرمای خمینی زنده‌ایم

    گر چه در رنجیم، در بندیم ما

    زیر پای او دماوندیم ما

    سینه پر آهیم، اما آهنیم

    نسل یوسف‌های بی‌ پیراهنیم

    ما از این بحریم، پاروها کجاست؟

    این نشان! پس نوش ‌داروها کجاست؟

    ای بسیجی‌ها زمان را باد برد!

    تیشه‌ ها را آخرین فرهاد برد

    من غرور آخرین پروانه‌ام

    با تمام دردها هم‌خانه‌ام

    ای عبور لحظه‌ها دیگر شوید!

    ای تمام نخل‌ها بی‌سر شوید!

    ای غروب خاک را آموخته!

    چفیه‌ها! ای چفیه‌های سوخته!

    ای زمین، ای رمل‌ها، ای ماسه‌ها

    ای تگرگِ تق‌تقِ قناصه‌ها

    جمعی از ما بارها سر داده‌ایم

    عده‌ای از ما برادر داده‌ایم

    ما از آتش‌ پاره‌ها پر ساختیم

    در دهان مرگ سنگر ساختیم

    زنده‌های کمتر از مردار‌ها!

    با شما هستم، غنیمت ‌خوارها!

    بذر هفتاد و دو آفت در شما

    بردگان سکه! لعنت بر شما

    باز دنیا کاسه خمر شماست

    باز هم شیطان اولی‌الامر شماست

    با همان ‌هایم که بعد از آن ولی

    شوکران کردند در کام علی

    باز آیا استخوانی در گلوست؟

    باز آیا خار در چشمان اوست؟

    ای شکوه رفته امشب بازگرد!

    این سکوت مرده را در هم نورد

    از نسیم شادی یاران بگو!

    از «شکست حصر آبادان» بگو!

    از شکستن از گسستن از یقین

    از شکوه فتح در «فتح المبین»

    از «شلمچه»، «فاو» از «بستان» بگو

    ای شکوه رفته! از «مهران» بگو!

    از همان‌هایی که سر بر در زدند

    روی فرش خون خود پرپر زدند

    شب‌ شکاران سحراندوخته

    از پرستوهای در خود سوخته

    زان همه گل‌ ها که می‌بردی بگو!

    از «بقایی» از «بروجردی» بگو!

    پهلوانانی که سهرابی شدند

    از پلنگانی که مهتابی شدند

    ای جماعت! جنگ یک آیینه است

    هفته تاریخ را آدینه است

    لحظه‌ای از این همیشه بگذرید

    اندر این آیینه خود را بنگرید

    ابتدا احساس‌هامان تُرد بود

    ابتدا اندوه‌هامان خرد بود

    رفته‌رفته خنده‌ها زاری شدند

    زخم‌هامان کم‌کمک کاری شدند

    ای شهیدان! دردها برگشته‌اند

    روزهامان را به شب آغشته‌اند

    فصل‌هامان گونه‌ای دیگر شدند

    چشم‌هامان مست و جادوگر شدند

    روح‌هامان سخت و تن‌آلوده‌اند

    آسمان‌هامان لجن‌آلوده‌اند

    هفته‌ها در هفته‌ها گم می‌شوند

    وهم‌ ها فردای مردم می‌شوند…

    فانیان وادی بی ‌سنگری!

    تیغ ‌های مانده در آهنگری

    حاصل آن ماجراها حیرت است؟

    میوه فرهنگ جبهه عشرت است؟

    حاصل آغازها پایان شده است؟

    میوه فرهنگ جبهه نان شده است؟

    زخمی‌ام، اما نمک… بی‌فایده است

    درد دارم، نی‌لبک… بی‌فایده است

    عاقبت آب از سر نوحم گذشت

    لشکر چنگیز از روحم گذشت

    جان من پوسید در شب‌غاره‌ها

    آه ای خمپاره‌ها، خمپاره‌ها!

    اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


    [ دوشنبه 24 بهمن 1390 ] [ 10:57 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

    ...بسم رب المهدی...

    شهید سید مهدی بلادی

    ای مهدی صاحب‌‌الزمان (عج) اینکه نام سربازی و نوکری تو را بر ما نهاده‌اند، مایه افتخار است، ولی از اینکه نمی‌توانم آنچنان که تو می‌خواهی باشم، روحم عذاب می‌کشد.

    شهید ابوالفضل مختاری

    امام زمان چشمان گنهکارم پر از اشک است، چه بسیار اشک ریخته‌ام فریادزده‌ام صدایت کرده‌ام، یابن‌الحسن (عج) گوشه چشمی بر من فکن، مهدی جان سخت حیرانم، رخسار چون ماهت را برایم بگشا زیرا که منتظرم.

    شهید علی دستان

    ای مهدی (عج) عزیز فرمانده جبهه‌ها، ای یاور رزمندگان اسلام، به یاریمان بشتاب،و در آخرین لحظات چشمانم را به جمالت منور فرما و از خدا می‌خواهم در هنگام شهادتم، مهدی (عج) حاضر باشد، مهدی جان (عج) در لحظه شهادت سرمان را بردار و در آغوش بگذار که ما جز دامان تو پناهی نداریم.

    شهید احمد (حمید) مهرمحمدی

    مهدی جان تو را به مادرت زهرا (س) و جد بزرگوارت  علی‌بن‌ابیطالب (ع) مرا یاری کن که تو واسطه فیض الهی بر ما هستی.

    شهید مسعود تفنگچی

    …مگر می‌شود عاشق امام زمان (عج) این مولا و سرور بود ولی برای دیدن و زیارت او جان نداد، باید دوست فدای دوست گردد، و عاشق فدای معشوق و عابد فدای معبود.

    شهید مهدی زین الدین

    در زمان غیبت کبری به کسی منتظر گفته می‌شود و کسی می‌تواند زندگی کند، که منتظر باشد، منتظر شهادت، منتظر ظهور امام زمان (عج)، خداوندا امروز از ما همت، اراده و شهادت‌طلبی می‌خواهد.

    اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


    [ دوشنبه 24 بهمن 1390 ] [ 12:51 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

    ...بسم رب المهدی...

    saeghe

    saeghe

    saeghe

    saeghe

    فجر آفرینان دوباره فجر آفریدند

    اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


    [ شنبه 22 بهمن 1390 ] [ 10:32 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

      ...بسم رب المهدی...

    حضرت مهدی (عج) در ادعیه ها و احادیث مختلفی به خورشید وآفتاب تشبیه شده اند

    پس:

    یادمان باشد اگر با طلوع آفتاب بیدار شویم نمازمان قضاست...

    saeghe

    اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


    [ شنبه 15 بهمن 1390 ] [ 10:28 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

    ...بسم رب المهدی...

    مرا می‌شناسی.
    من یک روستایی‌ام.
    یکی از روستاهای دور دست سرزمینمان ایران.
    از مهد نام آوران و دلیران آذربایجان.
    شاید مرا نشناسی!
    خیلی ها مرا نمی‌شناسند.
    اهل زمین که با یک روستایی دورافتاده و ساده کاری ندارند.
    اصلا برایشان مهم نیست که کسی اینجا دردی داشته باشد.
    اینان بزرگان را می‌شناسند حاکمان را دوست دارند، مسئولان را می‌شناسند، کسی با ما کاری ندارد.


    خیلی وقتها دوستان و رفیقان هم آدم را فراموش می کنند.
    ارباب من؛
    آیا تو هم مرا فراموش کرده‌ای؟
    تو هم مرا نمی شناسی.
    البته که خوبان را می شناسی. تو را با ما چه‌کار!
    ولی من تو را می شناسم.
    با عقل و قلب کوچک خود تورا شناخته‌ام.
    پیامبرمان (ص) نیز فرموده است که "هرکس امام زمان خویش را نشناسد به مرگ جاهلیت مرده است".
    مولای من مرا بیاد بیاور؛ آن لحظه‌ای که در شب تاریک در فاو، شلمچه، جزیره مجنون و... با آنانی که می شناختیشان، یک‌صدا تو را فریاد می زدیم.
    من همان فرد کوچک و ناچیزی بودم که با لحن ساده خود یابن الحسن می‌گفتم و سرود العجل سر می‌دادم.
    آری من همان بچه بسیجی هستم که به امر نائب تو آمده بودم.
    همانی که تفنگ "ام یک" از من بلندتر بود.
    همانی که وقتی کلاه آهنی می‌گذاشتم چشمانم را نیز می‌پوشاند.
    همانی که در جزیره مجنون و شلمچه به دنبال بمباران شیمیایی صدام، مزه شیمیایی را چشیدم.
    چند لحظه‌ای می‌شد که هیچ چیز نمی‌دیدم، نفسم به سختی بالا می‌آمد.
    آری مولای من، همان لحظه نیز تو را صدا می زدم.
    درست است که از مقربین نبوده‌ام، ولی در حد توان از مریدانت بوده و هستم.
    ای کاش مرا نیز از پیروانت به حساب می‌آوردی.
    چرا که خود فرموده ای: "من در همه حال از احوال پیروانم آگاهم".
    مولای من، روز به روز وضعم دشوارتر می‌شود.
    دیگر زندگی برایم به سختی می‌گذرد.
    قلبم یاریم نمی کند.
    پزشکان کارآیی ریه‌هایم را روز به روز کمتر گزارش می‌دهند.
    امسال 68% اعلام کرده‌اند.
    اعصابم دیگر توان هیچ چیزی را ندارد.
    بسیاری مواقع ، به دنبال درگیری و مشاجره با اعضای خانواده گریه‌ام می‌گیرد.
    از خشونتی که چند لحظه قبل انجام داده‌ام از خودم بدم می‌آید.
    به خدا دست خودم نیست.
    فکر کنم همان شیمیایی که آن موقع خورده‌ام مرا متلاشی کرده است.
    از رنجها نمی‌نالم، چرا که خود پذیرفته و رفته ام.
    از مشکلات مالی نمی‌گویم.
    نمی گویم که هزینه یکبار مراجعه به پزشک نیم میلیون تومان می‌شود، چون اینها را هم با قرض و وام پرداخت می‌کنم.
    از طعنه عوام نمی‌گویم که زیاد ناراحتم نمی‌کنند.
    آقای من، یادت هست موقعی که ما اعزام می‌شدیم؛ کسانی پشت میزها نشسته بودند؟
    یادت هست افرادی خوش سیما ما را به شرکت در جبهه‌ها فرا می خواندند؟
    یادت هست که بعضی‌ها می‌گفتند امام تکیف کرده که همه به جبهه بروند، ولی خودشان نمی رفتند!!؟
    حتما که یادت هست.
    آری همانان الان نیز هستند!
    البته کمی فرق کرده‌اند، میزهایشان بزرگ‌تر و رنگین‌تر شده، اتاقشان را مبلمان کرده‌اند، گلهای چند صدهزار تومانی گوشه اتاق چشم را خیره می‌کند.
    رقص صندلی گردانشان دل را می‌نوازد.
    همانان که رفته رفته اندازه ریش‌هایشان کوتاهتر شده و صورت‌هایشان صافتر و خوش سیماتر!
    اصلا به من چه، به من چه ارتباطی دارد.
    حتما لیاقتش را دارند.
    آری اینان وقتی ما را در اداره و بنیاد جانبازان یا بهتر بگویم بنیاد و اداره خودشان! می‌بینند، دعوایمان می‌کنند، ما را دیوانه خطاب می‌کنند.
    از یقه ما می‌گیرند و مثل ... از اتاق مجللشان بیرون می‌اندازند.
    تو را به خدا بگذارید چند لحظه ای نیزما در اتاقتان روی مبل سلطنتی، زیر کولر گازی بنشینیم، ما که در روستایمان کولر ندیده ایم.
    نه آقای من، ما لیاقت نشستن در آنجا را نیز نداریم.
    اینان مسئول، امید و مشاور خانواده جانبازان هستند!
    اینان به عنوان مشاوره به زنانمان می‌گویند که برو از شوهرت طلاق بگیر! تو چه گناهی داری که زن جانباز شدی.
    آری مولای من وضع این گونه است.
    خود بهتر می‌دانی که چه نامه‌ها ننوشتم، با چه کسانی درد دل نکرده ام.
    دیگر خسته شده ام، شاید این آخرین انشاء من باشد.
    ای عزیزتر از جان؛
    برگ‌ها و اسنادم را در پوشه سبزرنگ در گوشه اتاقمان دیده‌ای؟
    اسم اداره کل بنیاد هم آنجا هست.
    همان جائی که به زن بنده مشاوره داده بودند.
    خدا پدرشان را رحمت کند.
    نام فرد مسئول درمانی استانمان که با تهدید و توهین مرا از اتاقش بیرون انداخت هم آنجا هست.
    حتماً برگه‌های پزشکی و نسخه‌هایم را نیز دیده‌ای.
    پس به هر که بتوانم دروغ بگویم به تو و خودم که نمی‌توانم.
    دیگر خسته شده‌ام.
    از مسئولین چیزی نمی خواهم چون دیگر برایم ارزشی ندارند.
    آخرش مثل خیلی از همرزمانم که بعد از جنگ به خاطر همین مشکل راحت شده و به آرزویشان رسیدند، من نیز تمام خواهم کرد.
    پس زیاد نمانده است.
    خواستم قلبم خالی شود.
    حمید باکری گفته بود: دعا کنید شهید شوید که بعد از جنگ چه مشکلاتی به سرمان خواهد آمد. حیف که آن موقع نشد ، البته لایق نبودیم. پس اربابم مرا از همرزمانم جدا مکن.


    جانباز شیمیایی ، محمد برقی - 6/12/86
    استان آذربایجان شرقی - شهرستان شبستر- روستای شیخ ولی

    saeghe

    اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


    [ شنبه 15 بهمن 1390 ] [ 10:17 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

    ...بسم رب المهدی...

    من آن وقتی که تنهایم

    که دلگیرم

    که دلتنگم

    به یادت سر به سجده میسایم

    به عشقت اشک می بارم

    تو تقدیر مرا اینگونه بگذار تا هر دم

    فقط دلتنگ تو ، دلگیر تو ، تنهای تو باشم

    یا صاحب الزمان

    saeghe

    اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


    [ شنبه 15 بهمن 1390 ] [ 12:30 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

    ...بسم رب المهدی...

    " ای خدای بزرگ ، ای آنکه نمونه ی بزرگی چون حسین علیه السلام را به جهان عرضه کرده ای، ای آنکه برای اتمام حجت به کافران وجودت... سیاهی ها و تباهی ها را به آتش وجود حسین ها روشن نموده ای، ای آنکه راه پرافتخار شهادت را، برای آخرین راه حل انسانها باز کرده ای، ای خدا، ای معشوق من، ای ایده آل آرزوهای مردم عارف، به من توفیق ده تا مثل مخلصان و شیفتگان ، در راهت بسوزم و ازین خاکستر مادی آزاد گردم. ای حسین علیه السلام، من برای زنده ماندن تلاش نمی کنم و از مرگ نمی هراسم ، بلکه به شهادت دل بسته ام و از همه چیز دست شسته ام ، ولی نمی توانم بپذیرم که ارزشهای الهی و حتی قداست انقلاب بازیچه دست سیاستمداران و تجار ماده پرست شده است.

    قبول شهادت مرا آزاد کرده است، من آزادی خود را به هیچ چیز حتی به حیات خود نمی فروشم.

    خدایا ابراهیم را گفتی که عزیز ترین فرزندش را قربانی کند، و او اسماعیل را مهیای قربانی کرد...

    هنگامی که پدر کارد را به گلوی فرزندش نزدیک می کرد، ندا آمد دست نگه دار . ابراهیم آزمایش خود را داد، ولی اسماعیل هنوز به آن درجه تکامل نرسیده بود که قربانی شود، زمان زیادی گذشت تا قربانی کاملی که عزیزترین فرزندان آدم بود، به درجه ارزش قربانی شدن رسید، و در همان راه خدا قربانی شد و او حسین بود. خدایا تو به من دستور دادی که در راه تو قربانی شوم، فوراً اجابت کردم و مشتاقانه به سوی قرارگاه عشق حرکت کردم... اما تو می خواستی که این قربانی هر چه باشکوه تر باشد، لذا دوستانم را و فرزندم را و عزیزترین کسانم را به قربانی پذیرفتی... و مرا در آتش اشتیاق منتظر گذاشتی..."

    saeghe

    اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


    [ دوشنبه 10 بهمن 1390 ] [ 12:04 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

    ...بسم رب المهدی...

    امید ترک گنه، فرصت صعود گذشت

    مجال عرض ارادت به آن وجود گذشت

    بهار روضه ی غم بود و اشک بود عزا

    بهار رفت و عزا رفت و هر چه بود گذشت

    دو ماه مستی ما طی شد و ندیدیمت

    چقدر جمعه دمید و ولی چه سود گذشت

    دو ماه هر شبه مهمان روضه ات بودیم

    چه سفره ای، چه طعامی ولی چه زود گذشت

    حدیث غربت اربابمان که می آمد

    هجوم سنگ به پیشانی اش فرود، گذشت

    حکایت قمر هاشمی امید حرم

    که می زدند به فرق سرش عمود، گذشت

    و داستان غم انگیز شام و زخم زبان

    به سمت قافله در موقع ورود، گذشت

    عروج دخترکی گوشه ی خرابه ی درد

    حدیث سیلی و آن صورت کبود گذشت

    برات کرب و بلامان چه شد اباصالح؟

    مگو که مجلسمان بی ریا نبود و گذشت

    عباس احمدی

    اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


    [ جمعه 7 بهمن 1390 ] [ 07:31 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

    ...بسم رب المهدی...

     

    saeghe

    بسم الله الرّحمن الرّحیم
    به نام خداى بخشاینده مهربان

    اِلهى کَسْرى لا یَجْبُرُهُ اِلاّ لُطْفُکَ وَحَنانُکَ وَفَقْرى لایُغْنیهِ اِلاّ
    خدایا شکست مرا جز لطف و مهر تو چیزى جبران نکند و نداریم را جز

    عَطْفُکَ وَاِحْسانُکَ وَرَوْعَتى لا یُسَکِّنُها اِلاّ اَمانُکَ وَذِلَّتى لا یُعِزُّهاَّ
    توجه و احسان تو برطرف نسازد و هراس و وحشتم را جز امان تو آرام نکند و خواریم را جز


    اِلاّ سُلْطانُکَ وَاُمْنِیَّتى لا یُبَلِّغُنیهاَّ اِلاّ فَضْلُکَ وَخَلَّتى لا یَسُدُّها اِلاّ
    سلطنت تو به عزت مبدل نسازد و جز فضل تو چیزى مرا به آرزویم نرساند و فقر و احتیاجم را جز احسان تو

    طَوْلُکَ وَحاجَتى لا یَقْضیها غَیْرُکَ وَکَرْبى لا یُفَرِّجُهُ سِوى رَحْمَتِکَ
    پر نکند و حاجتم را جز تو برنیاورد و گره از گرفتاریم جز رحمت تو نگشاید و درماندگیم را


    وَضُرّى لا یَکْشِفُهُ غَیْرُ رَاْفَتِکَ وَغُلَّتى لا یُبَرِّدُها اِلاّ وَصْلُکَ
    جز مهر تو برطرف نکند و سوز دلم را جز وصل تو فرو ننشاند

    وَلَوْعَتى لا یُطْفیها اِلاّ لِقاَّؤُکَ وَشَوْقى اِلَیْکَ لا یَبُلُّهُ اِلا النَّظَرُ اِلى
    و شعله درونم را جز لقاء تو خاموش نسازد و بر آتش اشتیاقم جز نظر به جلوه ات چیزى آب


    وَجْهِکَ وَقَرارى لا یَقِّرُّدُونَ دُنُوّى مِنْکَ وَلَهْفَتى لا یَرُدُّها اِلاّ
    نریزد و قرارى ندارم جز در نزدیکى تو و حسرت و افسوسم را جز نسیم جانبخش رحمتت باز مگرداند


    رَوْحُکَ وَسُقْمى لا یَشْفیهِ اِلاّ طِبُّکَ وَغَمّى لا یُزیلُهُ اِلاّ قُرْبُکَ
    و دردم را جز طبابت تو درمان نکند و اندوهم را جز قرب تو نزداید

    وَجُرْحى لا یُبْرِئُهُ اِلاّ صَفْحُکَ وَرَیْنُ قَلْبى لا یَجْلُوهُ اِلاّ عَفْوُکَ
    و زخمم را جز گذشت تو التیام نبخشد و زنگ دلم را جز عفو تو پاک نکند و اندیشه هاى

    وَوَسْواسُ صَدْرى لا یُزیحُهُ اِلاّ اَمْرُکَ فَیا مُنْتَهى اَمَلِ الاْمِلینَ وَیا
    باطل درونم را جز فرمان تو برطرف نکند پس اى منتها آرزوى آرزومندان و اى سرحد


    غایَهَ سُؤْلِ السّاَّئِلینَ وَیا اَقْصى طَلِبَهِ الطّالِبینَ وَیا اَعْلى رَغْبَهِ
    نهایى خواسته درخواست کنندگان و اى آخرین مرحله مطلوب طلب کنندگان و اى بالاترین خواهش


    الرّاغِبینَ وَیا وَلِىَّ الصّالِحینَ وَیا اَمانَ الْخاَّئِفینَ وَیا مُجیبَ دَعْوَهِ
    خواهشمندان و اى سرپرست شایستگان و اى امان بخش ترسناکان و اى اجابت کننده دعاى

    الْمُضْطَرّینَ وَیا ذُخْرَ الْمُعْدِمینَ وَیا کَنْزَ الْباَّئِسینَ وَیا غِیاثَ
    درماندگان و اى ذخیره نداران و اى گنج مستمندان و اى فریادرس


    الْمُسْتَغیثینَ وَیا قاضِىَ حَواَّئِجِ الْفُقَراَّءِ وَالْمَساکینَ وَیا اَکرَمَ
    فریادخواهان و اى برآرنده حاجات فقیران و بیچارگان و اى بزرگوارترین

    الاْکْرَمینَ وَیا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ لَکَ تَخَضُّعى وَسُؤ الى وَاِلَیْکَ
    بزرگواران و اى مهربانترین مهربانان به درگاه تو است فروتنى و خواسته ام و به سوى

    تَضَرُّعى وَابْتِهالى اَسْئَلُکَ اَنْ تُنیلَنى مِنْ رَوْحِ رِضْوانِکَ وَتُدیمَ
    تو است زارى و ناله ام از تو خواهم که مرا به نسیم جانبخش خوشنودیت برسانى و نعمتهایى را که


    عَلَىَّ نِعَمَ امْتِنانِکَ وَها اَنَا بِبابِ کَرَمِکَ واقِفٌ وَلِنَفَحاتِ بِرِّکَ
    از روى امتنان به من دادى ادامه دهى و من هم اکنون به در خانه کرمت ایستاده و خود را در معرض


    مُتَعَرِّضٌ وَبِحَبْلِکَ الشَّدیدِ مُعْتَصِمٌ وَبِعُرْوَتِکَ الْوُثْقى مُتَمَسِّکٌ
    وزش نسیمهاى رحمتت قرار داده و به رشته محکمت چسبیده و به دستاویز محکمت چنگ زده ام

    اِلهى اِرْحَمْ عَبْدَکَ الذَّلیلَ ذَاالّلِسانِ الْکَلیلِ وَالْعَمَلِ الْقَلیلِ وَامْنُنْ
    خدایا ترحم کن به این بنده ذلیلت که زبانش کُند و عملش اندک است و بر او

    عَلَیْهِ بِطَوْلِکَ الْجَزیلِ وَاکْنُفْهُ تَحْتَ ظِلِّکَ الظَّلیلِ یا کَریمُ یا جَمیلُ
    بوسیله احسان فراوانت منت بنه و او را در زیر سایه پایدارت بِبَر اى بزرگوار اى زیبابخش


    یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ
    اى مهربانترین مهربانان

    اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


    [ پنجشنبه 6 بهمن 1390 ] [ 01:00 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

    ...بسم رب المهدی...

    نامت چه بود؟؟؟                      آدم...

    فرزند؟                                  من را نه مادری نه پدری بنویس اولین یتیم خلقت...

    محل تولد؟                             بهشت پاك...

    اینك  محل سكونت؟                  زمین حاك...

    آن چیست بر گردن نهاده ای؟     امانت است..

    قدت؟                                   روزی چنان بلند كه همسایه خدا اینك به قدر سایه بختم به روی خاك... 

    اعضا خانواده؟؟                     حوای خوب و پاك..قابیل خشمناك..هابیل زیر خاك...

    روز تولدت؟                          روز جمعه به گمانم روز عشق...

    رنگت؟                                اینك فقط سیاه ز شرم چنان گناه

    چشمت؟                               رنگی به رنگ بارش باران كه ببارد ز آسمان...

    وزنت؟                                 نه آنچنان سبك كه پرم در هوای دوست     نه آنچنان سنگین كه نشینم بر این خاك...

    جنست؟؟؟                             نیمی مرا ز خاك….. نیمی دیگر خدا...

    شغلت؟؟؟                              در كار كشت امیدم...

    شاكی تو؟؟؟                          خدا...

    نام وكیل؟؟؟                          آن هم خدا...

    جرمت؟؟؟                         یك سیب از درخت وسوسه...

    تنها همین؟؟                         همین!!!

    حكمت؟؟؟                             تبعید در زمین...

    همدست در گناه؟؟؟                حوای آشنا...

    ترسیده ای؟؟؟                       كمی...

    ز چه؟؟؟                              كه شوم اسیر خاك...     

    آیا كسی به ملاقاتت آمده؟         بلی...

    كه؟؟؟                                 گاهی فقط خدا...

    داری گلایه ای؟؟؟                 دیگر گلایه نه؟؟ولی.....

    ولی چه؟؟                           حكمی چنان آن هم یك گناه...

    دلتنگ گشته ای؟؟؟                زیاد...

    برای كه؟؟؟                         تنها خدا...

    آورده ای سند؟؟                   بلی...

    چه؟؟؟                               دو قطره اشك...

    داری تو ضامنی؟؟؟               بلی...

    چه كسی؟؟؟                        تنها كسم خدا.....

    در آخرین دفاع؟؟؟                می خوانمش كه چنان اجابت كند دعا...

     اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد

           


    [ پنجشنبه 6 بهمن 1390 ] [ 12:34 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

    ...بسم رب المهدی...

    هر چند حال و روز زمین و زمان بد است...

    یک تکه از بهشت در آغوش مشهد است...

    حتی اگر به آخر خط هم رسیده ای!!!!

    اینجا برای عشق شروعی مجدد است...

     

    SAEGHE

    در کدامین چهار سوی دیوار حرمت نوشته اند: گناه کار وارد نشود؟!!!

    اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


    [ جمعه 30 دی 1390 ] [ 10:13 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

    ...بسم رب المهدی...

    SAEGHE

    بوی باران و بوی دلتنگی

    می وزد از حوالی چشمت

    چه شده که شقایق و لاله

    می چکد از زلالی چشمت

    آسمان هم به گریه افتاده

    هم نفس با نگاه بارانیت

    ناله ناله فرات می ریزد

    زمزم اشک های پنهانیت

    بغض های دلت ترک می خورد

    در همان شام بیقرای که ...

    لاله لاله دل پریشانت

    خون شد از خون آن اناری که ...

    در غروب نگاه محزونت

    آرزویی به جز شهادت نیست

    چه غریبانه اشک می ریزی

    و به بالین تو جوادت نیست

    خوب شد که ندید فرزندت

    بین آن کوچه دست بر پهلو

    روضه خوان شد نگاه خونبارت

    کوچه، دیوار، لاله، در، پهلو

    سر سپردی به خاک دلتنگی

    گوشه حجره قتلگاهت بود

    گریه گریه مصیبتی اعظم

    جاری از گوشه نگاهت بود

    چه به روز دل تو آوردند

    که عطش شعله می کشید از جان

    ذکر لب های تشنه ات هر دم

    السلام علیک یا عطشان

    آه با چشم غرق خون دیدی

    کربلا کربلا مصیبت بود

    هم نوا شد دل شکسته تو

    با سری که پر از جراحت بود:

    بر سر نیزه های نامحرم

    لحظه لحظه چه بر سرت آمد

    وای از دست های سنگینی

    که به تکریم دخترت آمد

    سنگ ها گرم بوسه از لب هات

    در همان کوچه در عبوری که ...

    چه شد ای سر بریده زینب

    سر در آوردی از تنوری که ...

    اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


    [ جمعه 30 دی 1390 ] [ 10:01 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

    ...بسم رب المهدی..

    این گنبد سبز یاد آور سالهای آمد و شد فرشته هاست.

    نشانه ای که بگوید هنوز و تا همیشه عطر نفس تورا توی هوا حس می کنیم.

    هنوز و تا همیشه اگر بتوان دل را صیقل داد تورا هم می توان دید...صدایت را...

    صدای وحی را می توان شنید و اگر این نبود بعد از تو دیگر زمین جای زندگی نبود.

    و اگر این نبود این همه دشمنی با تو و راه تو و دوستداران و پیروان تو و آیین تو معنا نداشت.

    تو تا همیشه هستی و صدایت همچنان در گوش زمین می پیچد که:

    ((قولوا لا اله الا الله تفلحوا))

    SAEGHE

    اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


    [ جمعه 30 دی 1390 ] [ 09:31 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]

    ...بسم رب المهدی...

    saeghe

    زبانحال حضرت زینب (س) با امام حسن (ع)

    ای کریمی که کرامت می کنی

    گو که خواهر را اجابت می کنی

    تا که نامت را به لب می آورم

    این دلم را غرق حاجت می کنی

    در شب تنهایی قلبم ببین

    تو دلم را مست جامت می کنی

    تا دم جان دادنت ای با وفا

    از اصول دین حمایت می کنی

    آنقدر مهر از تو میبارد که باز

    در کراماتت سماجت میکنی

    امشبی را پیش زینب یا حسن

    خون دل در زیرکامت می کنی

    آب شد اعضای تو از زهر کین

    بر مصیبت استقامت می کنی

    من بمیرم ای غریب آل عشق

    همسرت را هم برائت می کنی

    جواب امام حسن (ع) به حضرت زینب کبری (س)

    خواهر من از چه با صد درد و داغ

    گریه بر این قد و قامت می کنی

    صبر کن زینب که داغت میرسد

    گریه در روز شهادت می کنی

    با صبوری در کنار جسم من

    وصف و توصیف مقامت می کنی

    بعد مرگ پر ز رمز و راز من

    جسم من را هم عیادت می کنی

    پس چرا در لحظه های آخرم

    از جدایی ها حکایت می کنی

    سروده : جعفر ابوالفتحی

    اللهم ارزقنا رویت قائم آل محمد


    [ جمعه 30 دی 1390 ] [ 02:05 ب.ظ ] [ پرپرواز (صاعقه) ] [ یامهدی* ]
    .: Weblog Themes By WeblogSkin :.

    تعداد کل صفحات : 4 :: 1 2 3 4

    درباره وبلاگ

    گرچه من سرباز هیچ و
    ساده ام/
    سرخوشم مهدی
    بود فرمانده ام/
    گرچه شد
    فرمانده ام غایب
    ولی/
    دلخوشم بر نایبش سید علی...
    لینک دوستان
    آمار سایت
    بازدیدهای امروز : نفر
    بازدیدهای دیروز : نفر
    كل بازدیدها : نفر
    بازدید این ماه : نفر
    بازدید ماه قبل : نفر
    تعداد نویسندگان : عدد
    كل مطالب : عدد
    آخرین بروز رسانی :
    امکانات وب

    كد نوحه

    كد مداحی

    کد موس مهدی (ع)-امام زمان:تک کد

    مهدویت امام زمان (عج) حدیث موضوعی وصیت شهدا دعای فرج
    دعای عظم البلا
    استخاره آنلاین با قرآن کریم
    

    فال حافظ

    کد ِکج شدَنِ تَصآویر

    کداهنگ برای وبلاگ

    کد موس مهدی (ع)-امام زمان:تک کد